رجب فرصتی برای شستشوی دل و جان از گناه و غفلت است، رجب و پس از آن شعبان

درهای وردی به ماه پرفیض و برکت رمضان ، میهمانی الهی هستند.

رجب اقیانوسی از معنویت است که در اختیار انسان قرار گرفته و فرصت و مجالی است تا

با استفاده ارزشمند از آن، خود را به خالق هستی نزدیکتر کرده، از گناهان دور شده، با دلی

پاک و نورانی، به استقبال شعبان و پس از آن رمضان پربرکت برویم.

سراسر نور و فضیلت و رحمت است. شب اول آن جزء چهار شب برتر سال و زمانی مغتنم

برای شب زنده داری است. لیلهٔ الرغائب ( اولین شب جمعه ماه) و میلاد حضرت علی(ع) تا

شب نیمه رجب و ایام مبارک " بیض" که راهیان طریق سلوک به اعتکاف و مناجات با خالق

خویش نشینند و ۲۷ عید مبعث پیامبر اسلام است.

حرمت ماه رجب و عاملین به اعمال آن را " رجبیون" نامند. در قیامت فرشته ای ندا می

دهد" أین الرجبیون" کجایند افرادی که ماه رجب را محترم شمرده و اعمالی از آن را انجام

داده اند.

آنان بندگان خالصی هستند که در دنیا و در میان مردم بی نام و نشان زندگی می کنند و

زمانی که ماه رحمت می رسد خود را در نهر نورانی رجب شستشو داده، با دلی پاک برای

بهره مندی از برکات الهی تلاش می کنند.

پیامبر اسلام در بیان عظمت و اهمیت ماه رجب می فرماید: خدای متعال در آسمان هفتم،

فرشته ای به نام «داعی» قرار داده است. هر گاه ماه رجب فرا رسد، آن فرشته دعوت کننده،

هرشب تا به صبح گوید "خوشا به حال کسانی که به ذکر الهی مشغولند، خوشا به حال کسانی

که با میل و رغبت تمام، رو به سوی درگاه خدا آورند".

و خداوند می فرماید: من همنشین کسی هستم که با من همنشین باشد، مطیع کسی هستم که

فرمان مرا ببرد و آمرزنده ام کسی را که از من طلب آمرزش کند. این ماه رجب ماه من، بنده

هم بنده من، و رحمت هم از آن من است، هرکس مرا در این ماه بخواند، پاسخ مثبت دهم و

هرکس از من چیزی بخواهد به او عطا کنم و هرکس از من هدایت جوید، هدایتش کنم. من

این ماه را وسیله ارتباط بین خود و بندگانم قرار داده ام پس هرکس به آن چنگ زند به من

می رسد.

روزه داری در این ماه ، مورد تأکید قرار گرفته و اجر و پاداش بسیاری برای روزه داران

پیش بینی شده است.

زیارت رجبیه؛ در تعقیبات نمازهاى روز و شب در این ماه

بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ
به نام خداى بخشاينده مهربان
يا مَنْ اَرْجُوهُ لِكُلِّ خَيْرٍ وَ آمَنُ سَخَطَهُ
 اى كه براى هر خيرى به او اميد دارم و از خشمش
عِنْدَ كُلِّ شَرٍّ يا مَنْ يُعْطِى الْكَثيرَ بِالْقَليلِ يا مَنْ يُعْطى مَنْ سَئَلَهُ يا
در هر شرى ايمنى جويم اى كه مى دهد (عطاى ) بسيار در برابر (طاعت ) اندك اى كه عطا كنى به هركه از تو خواهد اى
مَنْ يُعْطى مَنْ لَمْ يَسْئَلْهُ وَمَنْ لَمْ يَعْرِفْهُ تَحَنُّناً مِنْهُ وَرَحْمَةً اَعْطِنى
كه عطا كنى به كسى كه از تو نخواهد و نه تو را بشناسد از روى نعمت بخشى و مهرورزى عطا كن به من
بِمَسْئَلَتى اِيّاكَ جَميعَ خَيْرِ الدُّنْيا وَجَميعَ خَيْرِ الاْخِرَةِ وَاصْرِفْ عَنّى
به خاطر درخواستى كه از تو كردم همه خوبى دنيا و همه خوبى و خير آخرت را و بگردان از من
بِمَسْئَلَتى اِيّاكَ جَميعَ شَرِّ الدُّنْيا وَشَرِّ الاْخِرَةِ فَاِنَّهُ غَيْرُ مَنْقُوصٍ ما اَعْطَيْتَ
به خاطر همان درخواستى كه از تو كردم همه شر دنيا و شر آخرت را زيرا آنچه تو دهى چيزى كم ندارد (يا كم نيايد) و
وَ زِِدْنى مِنْ فَضْلِكَ يا كَريمُ
بيفزا بر من از فضلت اى بزرگوار 
 يا ذَاالْجَلالِ وَالاِْكْرامِ يا ذَاالنَّعْماَّءِ
 اى صاحب جلالت و بزرگوارى اى صاحب نعمت
وَالْجُودِ يا ذَاالْمَنِّ وَالطَّوْلِ حَرِّمْ شَيْبَتى عَلَى النّار.ِ
و جود اى صاحب بخشش و عطا، حرام كن محاسنم را بر آتش دوزخ.